واپسین

نقد و برسی آلبوم جدید میوز

آلبوم جدید میوز با ترک Dead Inside  آغاز میشود. آهنگی که با همراهی افکت های الکترونیک و با ریف گیتار الکترونیک بلامی رشد میکند و با تک خوانی پایانی (و البته نسبتا طولانی و شاید تا حدی زیادی) به اوج میرسد. آهنگ به هیچ وجه در طبقه بندی یک آهنگ راک قرار نمیگیرد ، اما نغمه خوبی دارد و در انتها با تحریر های دلنشین بلامی به پایان میرسد. این ترکیبات باعث میشود که  Dead Inside از یک خط حرکتی صاف فراتر رود و به دل شنونده بنشیند. آهنگی خوب برای شروع آلبوم.

بعد از لحن کوبنده مافوق به سرباز (که یادآور مونولوگ تاریخی فیلم سینمایی غلاف تمام فلزی است) با ریف سنگین گیتار و درامز کوبنده در Psycho مواجه میشویم. این آهنگ تقریبا شبیه آهنگ های پیشین میوز نیست و قدمی درست برای آغاز یک آلبوم است. تاکید بلامی بر مقوله پهباد و ماشین کشتار در این آهنگ جرقه میخورد. آهنگ با فریاد های سرباز و شستشوی مغزی او ادامه میابد و به ناگه با سولوی نسبتا کوتاه (اما تاثیر گذار) بلامی به کمال میرسد. به این دلیل از واژه «کمال» استفاده کردم چونکه  نغمه آهنگ متاسفانه بسیار محدود است. پس از اوج آهنگ انتظار میرفت که شاهد نغمه ای جدید و یا حد اقل تغییر حال و هوای آهنگ  میبودیم ، اما به جای آن بلامی تنها تکرار مکررات میکند. تکرار پی در پی  جمله (Your ass belongs to me ..) به مرور تاثیر خود را از دست داده  و حتی توی ذوق میزند.  این نشان دهنده اهمیت نغمه نویسی و تاثیر مثبت ( و در این مورد ، منفی) آن بر کل تجربه شنیداریست.

عنوان سوم این آلبوم Mercy نام دارد. این ترک اولین ایستگاه برای سنجش عیار آلبوم است. این آهنگ جدا از نغمه سطحی و ناکافی اش ، به تنهایی آلبوم را در یک سراشیبی تند قرار میدهد. صدای بلامی بسیار خطی ، ناکارمد ، و ناکافی است (حتی زمانی که به نظر میاید اوج گرفته ، در حقیقت چیزی بیشتر از فریاد های بی هدف نیست). از لحاظ نغمه میتوان کل آهنگ را در «Show me mercy» خلاصه کرد. تلاش نومیدانه برای تاکید بر مفهوم بخشش ، کل آهنگ را به پایین میکشد. به نظر میاید مخاطب این آهنگ نوجوانان 14 ساله باشند تا یک طرفدار همیشگی گروه. این ترک ضعیف ترین اثر میوز است.

Psycho

آهنگ بعدی Reapers  است که با ضرب هایی کوبنده ، ریف سنگین ، و صدای خشن بلامی شروع میشود. هدف این آهنگ نشان دادن جنگ ، کشتار ، قصاوت ، و نهایتا پهباد هاست ؛ اما متاسفانه به شدت در انتقال این مفاهیم شکست خورده. تکیه گاه آهنگ بر روی سولوی بلامی و پایان انفجاری آن است.  هرچند نغمه آهنگ به اندازه ترک پیشین » محدود » نیست ، اما یک نکته اساسی نادیده گرفته شده : اینکه لحن صدای بلامی و همخوانی های کریس (و افکت های مقطعی صوتی)  در تضاد کامل با آن چیزیست که در متن نوشته شده. شما هیچگاه نمیتوانید با موضوعاتی چون جنگ و کشتار (از طریق پهباد) به شکل سرخوش و فانتزی برخورد کنید. حتی در ویدیو منشتر شده Reapers یک مدلِ زن (و نه یک سرباز نظامی مذکر) با ماتیک غلیظ پشت کنترل راه دور پهباد در پی شکار یک مرد در حال فرار است !

به جرات The Handler   قابل احترام ترین ترک آلبوم است.  صدای متیو بلامی تا حدی با زیر-افکت های الکترونیک ترکیب شده ، اما توانسته با ایجاد فضایی مناسب به هدف خودش دستیابد : نشان دادن بخش تاریک انسانی با کمک نغمه و آهنگ سازی دقیق. نقطه قوت آهنگ کوروس (Chorus) های ماندگاری است که در ذهن شنونده تا مدت ها باقی میماند (رویدادی که به شکلی تعنه آمیز برای اولین بار در این آلبوم رخ میدهد !). این با ضرب های منظم و تاثیر گذار دومینیک ، بیس نوازی پخته کریس ، و تکنیک های خوانندگی متیو به اوج میرسد. در این آهنگ فضا به بهترین شکل ممکن تغییر میکند (Bridge) ، و صدای بلامی بیشتر به دوره Origin of Symmetry نزدیک شده که در بهتر شدن هرچه بیشتر آن تاثیر گذار بوده.

پس از شنیدن بخشی از صحبت های جان اف کندی (برای مجمع روزنامه نگاران آمریکا در نکوهش اتحاد جماهیر شوروی )  ، انتظار میرفت آهنگ بعدی  در راستای آهنگ پیشین قرار گیرد و حرفی جدید برای زدن داشته باشد. هر چند بخش میانی آهنگ که با گیتار نوازی بلامی برجسته میشود لذت بخش است ، اما Defector  نهایتا به نماد شکست آلبوم تبدیل شده. این آهنگ را میتوان تنها در سه کلمه خلاصه کرد : تکرار ، تکرار ، تکرار. ما با فرایندی خسته کننده و بی ثمر مواجه هستیم. شنونده کل آهنگ را برای مواجهه با نغمه جدید و تجربه شنیداری پویا دنبال میکند اما در جواب تنها با این مواجه میشود : Free , I am free from …

muse-band-2015-1431974519-article-1

تکرار این بخش به نحوی خسته کننده و ملال آور است که به عبارتی دیگر توان نغمه نویسی بلامی را زیر سوال برده. اینکه چرا باید با چنین متریال  کمی آهنگ سازی کرد  ؟

آهنگ Revolt  از لحاظ غنای هنری و صد البته در قیاس با استاندارد های بالای میوز ، نا امیدی دیگر را رقم میزند. باز هم با «سندورم  تکرار» مواجه ایم. بلامی تلاش میکند که پنجره ای باز و آزاد را برای شخصیت اصلی داستان نقاشی کند. هر چند در نشان دادن حس رهایی موفق عمل کرده ، ولی ما با یک آهنگ کاملا «ضعیف» مواجه ایم. تنها کمی بهتر از Mercy.

آهنگ بعدی بیشتر یاداور Explorer است. آرامش موجود در آهنگ Aftermath قابل تائمل است. این ترک اوج همکاری کریس در همخوانی است.

The Globalist آخرین قطعه از آلبوم Drones است. آهنگی که به گفته بلامی نوعی ادامه برای آهنگ Citizen Erased است. این ترک در حقیقت به 3 بخش مجزا تقسیم میشود. بخش اول شامل تم وسترن در آغاز ، صدای ملودیک خواننده و نغمه تعنه آمیز آن است که تا حد زیادی به دل مینشیند. بخش میانی حال و هوا را به ناگه عوض کرده و با صدای سنگین گیتار الکتریک و ریف های سرعتی میتو همراهی میکند. بخش پایانی هم با تم امیدوار کننده به پایان میرسد.  بخش پایانی نوعی ترکیب از پیانو پایانی آهنگ USOE در البوم 2009 و موخره اهنگ Citizen Erased با یک تمپو پایین تر و سازبندی متفاوت است. بخش اول آهنگ بسیار تاثیر گذار بود اما اگر در انتهای آهنگ ادامه پیدا میکرد (به عبارتی حذف 2 بخش دیگر) به یکی از ترک های خوب چند سال اخیر میوز تبدیل میشد. اما متاسفانه چسپاندن 3 آهنگ نامتجانس به هم و ارائه آن در یک بسته 10 دقیقه ای دردی از آلبوم دوا نمیکند.

Drones اساسا شامل لایه های کشدار بلامی و کریس ولستنهلم میشود. بیشتر از همه کلیدواژه «پهباد» به گوش میخورد و القا کننده صحنه های پایانی فیلم های جنگ جهانیست. تصویر سازی این آهنگ کار زیرکانه ای بود اما نمیتوان نمره ای به آن داد ، حال چه خوب و چه بد.

 

Dead Inside  :  6.5/10

Drill Sergeant : N/A

Psycho : 7/10

Mercy : 2/10

Reapers : 5/10

The Handler : 8/10

JFK :  N/A

Defector  : 4/10

Revolt  : 3/10

Aftermath : 5/10

The Globalist : 6/10

Drones : N/A

امتیاز آلبوم : 10 / 5.0

1796961_10152887723498725_8861966302134959842_o

میتو بلامی در باره پهباد ها گفته بود : «من فکر میکردم اوباما یک انسان کاملا دوست داشتنی است ، اما وقتی متوجه شدم که او به طور روزانه به اتاق جنگ میرود و تصمیمات برای نابودی اهداف نظامی و نهایتا کشتار انسان ها میگیرد نظرم تغییر کرد» در حقیقت میوز هم در طول 1 سال اخیر همینکار را کرده. بلامی هر روز به استودیو رفته و تیری بر پیکره این آلبوم فرود آورده. او در جایی گفته بود که : «آلبوم پهباد ها بهترین آلبوم میوز خواهد بود». مصلما این نمیتواند حقیقت داشته باشد. او در پس این حرف به دنبال جذب مخاطب های تازه و ارتقا جایگاه آلبوم در دید هواداران است.

آلبوم قانون دوم و پهباد ها 2 دنباله پشت سر هم هستند ، دقیقا مثل آلبوم 2006 و 2009.  تنها تفاوت اینجاست که آلبوم جنجال برانگیز قانون دوم از هر لحاظ از این آلبوم برتر بود (هرچند خودش آلبوم های با ارزش میوز به شمار نمیرود). به جرات باید گفت Drones بدترین آلبوم میوز تا به امروز است ؛  ناقص ترین و پوشالی ترین  نغمه سرایی را در میان کل آثار میوز دارد. این آلبوم در برگیرنده بدترین آهنگ تاریخ میوز است.پهباد ها بزرگترین پتانسیل از دست رفته برای این گروه بریتانیایی است.  در پایان ، این مطلب را با نقد پایانی مجله کلاسیک راک به پایان میبرم :

« تلاش بلامی  برای جدی  خواندن موجب نابودی نقطه قوت گروه شده ، که همانا صدای انفجاری و اپرایی این خواننده است. اگر بخواهیم استعاره را به کل آلبوم تعمیم دهیم ،  باید گفت انگار آلبوم پهباد بر روی خلبان  اتوماتیک قرار گرفته که  در اکثر موارد اهداف را اشتباهی میزند«

مهیار میرزاده – خرداد 94

Advertisements

هفتمین آلبوم میوز منشتر شد

آلبوم Drones هفتمین آلبوم استودیویی میوز است که در تاریخ 5 ژوئن 2015 منشتر شد. متیو بلامی کار نوشتن نغمه را در خلال تور «ناپایداری» آغاز کرد. در پاییز 2013 بلامی اشاره کرد که آلبوم جدید تا حدی مفهومی است و احتمال داد که در اوایل 2015 آلبوم جدید منشتر شود. میوز که  تولید 2 آلبوم پیشین را خود بر عهده داشت ، کارِ تولید آلبوم جدید را به رابرت جان لانج سپرد. او سابقه همکاری با گروه هایی چون AC/DC ، Maroon 5  و Nickleback را در کارنامه دارد.

 

در ادامه لیست ترک ها رو مشاهده میکنید :

1796961_10152887723498725_8861966302134959842_o

1. Dead Inside
2. [Drill Sergeant]
3. Psycho
4. Mercy
5. Reapers
6. The Handler
7. [JFK]
8. Defector
9. Revolt
10. Aftermath
11. The Globalist
12. Drones

این آلبوم بر خلاف 2 آلبوم پیشین یک خط داستانی مشخص و واحد را دنبال میکند. قهرمان داستانِ ما که در ابتدا امید و آرزو هایش را  بر باد رفته میبیند ، خود را به دست نیرو های شر میسپارد و توسط ارتش شستشوی مغزی داده شده و به یک ماشین کشتار تبدیل میشود. ادامه داستان روایت گر جدل و مبارزه درونی این فرد با وجدان و سیستمی است که در آن گرفتار شده ، پس تصمیم میگیرد علیه این نیرو های کنترل کننده ذهن قیام کند و کنترل خود را به دست گیرد. او در انتها به صلح و آرامش ابدی رسیده و شاهد آشتی او با مفهوم انسانیت و عشق هستیم.

 

لینک های جانبی :

 

دانلود آلبوم (مدیافایر) : کلیک

صفحه توضیحات جانبی و لیست موزیک ویدیو ها  : کلیک

 

 

نقد و برسی آلبوم جدید : بزودی 

Mahyar.Muse@Gmail.Com

کمی از مینارد…

تول یکی از تاثیر گذار ترین گروه های متال در 3 دهه گذشته بوده. تول ورایِ موسیقی ، و نوعی دیدگاه به انسان و جنبه های مختلف روحی و جسمی اونه. نحوه شکلگیری گروه ،اون چیزی نیست که انتظارش رو داشته باشم. عدم علاقه مینارد و پافشاری آدام جونز برای تاسیس گروه یکی از جذابیت های شخصیت خواننده گروهه.

از این دست از تضاد ها رو میشه زیاد مشاهده کرد. اون کسیه که میتونه شما رو به خنده وا بداره ، در عین حال نگرش هایی از انسانیت رو در وجود بیمار انسان تزریق میکنه : بلکه کمی ، کمتر حیوان باشه. تلاش مینارد برای بهتر شدن با یک سری کلنجار های فردی همراه بوده. فرار او از مذهب ، تضادِ او با تفکرات باپتیستی مادرش ، جدال اون با ناپدری ، و کودکی که همواره در حال فرار از این تضاد ها بوده…

 

maynard-tool

 

کمدی بخش جدایی ناپذیر از وجود مینارده. بدون پیش زمینه کمدی هیچوقت «پوسیفر» خلق نمیشد. بدون طنز ، هیچگاه آلبوم های تول ظرافت لازم رو نمیداشت ؛ و شاید هیچگاه توازنی در شخصیت عملگرایِ اون نیز شکل نمیگرفت. اما چیزی که بیشتر از همه خودش رو نشون میده اون حس آزادی عمل در آثار تول و دیگر گروه های موازی مینارده. عدم قید و بند و احتیاط در ارائه یک اثر هنری میتونه اون رو خیلی «گستاخ» کنه. و همینطوره. تول حتی به طرفدارانِ (نا آگاه) خودش هم میتازه. این بی باکی رو به جرات (و به شخصه) در هیچ گروه موسیقی ندیدم.

با تمام این اوصاف ، واهمه مینارد مواجهه با خواست ها و پیش فرض های روتینه. ترس او از مواجه با جمعیت. انگار به اجبار پا به عرصه ای «دریده» گذاشته و دیگه راه برگشتی نمیبینه : پس اون رو به شکلی که میخواد به تصویر میکشه. واژه «فرانتمن» چندان برای اون صدق نمیکنه (بکمن ؟ شاید!). او  مخفی از جمعیت و در گوشه ای ، به تنهایی میکروفون به دست میگیره. تمام این ها نشات گرفته از شخصیت چندگانه اونه. بدون این شخصیت چندگانه به هیچ عنوان شاهد این تنوع سبکی نمیبودیم.

 

Maynard_by_intolerate

درک گروه نیازمند کنکاو در جنبه های مختلف فردیه. تلنگری برای شنونده تا کمی این «هاله» را کنار بزنه و بخشی از خودش رو کشف کنه. با درک هرچه بیشتر شنونده از فردیت ، درک موسیقی تول نیز آسان تر خواهد شد. این آشنایی نباید یک تجربه «کاذب» باشه. نمیبایست یک ماسک برای ژرف اندیشی باشه. بلکه صرفا باید خلوتگاهی برای طرفدارِ تول باشه برای درک مفاهیم اصلی . خلوتگاهی درون جمعیت خروشان.  تا کمی به تجربه خواننده گروه در صحنه نزدیک بشه…..

 

David Bowie | I’m Deranged

Song : I’m Deranged
Artist : David Bowie
Album : Outside
Year : 1995

I’m Deranged

Funny how secrets travel
I’d start to believe if I were to bleed
Thin skies, the man chains his hands held high
Cruise me blond
Cruise me babe
جالب است چگونه راز ها منتقل میشوند
دارم باور میکنم که باید جان دهم
این آسمان باریک
و مردی که دستانش را به زنجیر میکشد
مرا اغوا کن بلوندِ من
مرا اغوا کن عزیزم

A blond belief beyond beyond beyond
No return No return
باوری بلوند در ماورا
بدون بازگشت
بدون بازگشت

I’m deranged
Deranged my love
I’m deranged down down down
So cruise me babe cruise me baby
من پریشان حالم
عشقم را دیوانه کردم
و خود را نیز آشفته
پس مرا اغوا کن , اغوا کن عزیزم

And the rain sets in
It’s the angel-man
I’m deranged
و باران بر زمین میبارد
مانند فرشته یِ مذکر
من پریشان حالم

Lost-Highway-david-lynch-12994g282-1024-429

 

Cruise me cruise me cruise me babe
مرا اغوا کن , اغوایم کن عزیزم

The clutch of life and the fist of love
Over your head
Big deal Salaam
Be real deranged Salaam
Before we reel
I’m deranged
دشواری زندگی و مشقت عشق
در ورای ذهن تو
احترامِ بزرگ
یک احترام آشفته
پیش از آنکه به صف شویم
و من پریشان حالم

And the rain sets in
It’s the angel-man
I’m deranged
و باران بر زمین میبارد
مانند فرشته یِ مذکر
من پریشان حالم

Cruise me cruise me cruise me babe
مرا اغوا کن , اغوایم کن عزیزم

And the rain sets in
It’s the angel-man
I’m deranged
و باران بر زمین میبارد
مانند فرشته یِ مذکر
و من پریشان حالم

با تشکر از علی عزیز به خاطر پیشنهاد این ترجمه 

Tool | Vicarious

Song : Vicarious
Band : Tool
Album : 10,000 Days
Year : 2006

Vicarious

Eye on the TV
’cause tragedy thrills me
Whatever flavour
It happens to be like
چشمانم مبخکوب بر تلویزیون
چراکه تراژدی هیجان انگیز است
حال هر طعم بویی که داشته باشد

Killed by the husband
Drowned by the ocean
Shot by his own son
چه توسط همسرش کشته شود
چه در اقیانوس غرق شود
چه با گلوله پسرش بمیرد

She used the poison in his tea
And kissed him goodbye
زن در چای مرد سم میریزد
و برای آخرین بار او را میبوسد

That’s my kind of story
It’s no fun ’til someone dies
این داستان من است
داستانی که بدون مرگ بی مزه است

Don’t look at me like
I am a monster
Frown out your one face
But with the other
به چشم هیولا نگاهم نکن
خم به ابرویت آورده ام
اما با رویِ دیگر
یه تلویزیون زل میزنم

Stare like a junkie
Into the TV
Stare like a zombie
While the mother
مثل یک تزریقی
مثل یک زامبی
آن هم در حالی که …

Holds her child
Watches him die
Hands to the sky crying
Why, oh why?
مادر کودک را میفشارد
مرگش را به چشم میبیند
دستانش را به آسمان دراز میکند
با فریاد ضجه میزند : آخر چرا ؟

tv

’cause I need to watch things die
From a distance
چونکه «من» باید مردنشان را ببینم
آن هم با فاصله

Vicariously I, live while the whole world dies
You all need it too, don’t lie
با هیجانی دروغین زندگی میکنم
تا نابودی تمام دنیا را نظاره کنم
شما هم نیاز داریدپس دروغ نگویید

Why can’t we just admit it?
Why can’t we just admit it?
چرا نمیخواهیم اقرار کنیم ؟
چرا نمیخواهیم اقرار کنیم ؟

We won’t give pause until the blood is flowing
Neither the brave nor bold
The writers of stories sold
We won’t give pause until the blood is flowing
تا زمانی که حمام خون راه نیافتد , دست نمیکشیم
چه شجاع و چه گستاخ
داستانِ نویسنده میفروشد
تا زمانی که حمام خون راه نیافتد , دست نمیکشیم

I need to watch things die
From a good safe distance
باید مردنشان را ببینم
از یک فاصله امن

Vicariously I, live while the whole world dies
You all feel the same so
Why can’t we just admit it?
با هیجانی دروغین زندگی میکنم
تا نابودی تمام دنیا را نظاره کنم
شما همگی همین حس را دارید
پس چرا نمیخواهیم اقرار کنیم ؟

Blood like rain come down
Drawn on grave and ground
از آسمان خون میریزد
بر زمین و زمان میبارد

Part vampire
Part warrior
Carnivore and voyeur
Stare at the transmittal
Sing to the death rattle
نیمی خوناشام
نیمی مبارز
گوشتخوار و شهوانی
به جعبه جادویی زل زده
و آواز مرگ را میخوانم…

Credulous at best, your desire to believe in angels in the hearts of men.
Pull your head on out your hippy haze and give a listen.
Shouldn’t have to say it all again.
The universe is hostile. so Impersonal. devour to survive.
So it is. So it’s always been.
مانند یک ساده لوح , میخواهی باور کنی در قلب انسان ها فرشتگانی وجود دارند
سرت را از این عالم هپروت بیرون بیاور و به حرفهایم گوش بده
دیگر تکرار نخواهم کرد
این دنیا متخاصم , سرد و بی روح است
بخور تا خورده نشوی
تا بوده همین بوده

We all feed on tragedy
It’s like blood to a vampire
Vicariously I, live while the whole world dies
Much better you than I
ما با تراژدی تغذیه میشویم
مانند نیاز خوناشام به خون
با هیجانی دروغین زندگی میکنم
تا نابودی تمام دنیا را نظاره کنم
و تو بیش از من مشتاقی..

Download 

Mahyar.Muse@Gmail.com

 

فروشگاه | Japan 2013 + Live 8


MUSE – Live 8 

این نمایش پرده‌ای نیاز به جاوااسکریپت دارد.

مدت زمان : 17 دقیقه

حجم : 800 مگابایت

لیست اجرا : 

Bliss
Hysteria
Time is running out
Plug in baby

 2013 MUSE – Live in Japan 

این نمایش پرده‌ای نیاز به جاوااسکریپت دارد.

مدت زمان : 95 دقیقه

حجم : 3 گیگابایت

The 2nd Law: Unsustainable
Supremacy
Interlude + Hysteria
Bliss
Supermassive Black Hole
Knights of Cydonia
Explorers
Sunburn
Time Is Running Out
Liquid State
Madness
Follow Me
Undisclosed Desires
Plug In Baby
Newborn
Uprising
Starlight

MUSE – Big Day Out – Collection

111

مدت زمان : 76 دقیقه

حجم : 4 گیگابایت

مجموعه ای از اجراهای میوز در فستیوالِ Big Day Out در طی سال های 2004 , 2007 و 2010

لیست اجرایِ 2004 : 

 Stockholm Syndrome
New Born
Thoughts Of A Dying Atheist
Butterflies & Hurricanes
Citizen Erased
Sunburn
Muscle Museum

2007 : 

Knights Of Cydonia
New Born
Supermassive Black Hole
Stockholm Syndrome

2010 :

Undisclosed Desires
United States Of Eurasia
Starlight
Back In Black (feat. Nic Cester)

برای مشاهده کلیه اجرا ها به اینجا بروید

همچنین از صفحه فروشگاه بازدید کنید

Tool | Massage To Harry Manback

TOOL – Massage To Harry Manback

Figlio di puttana, sai che tu sei un pezzo di merda
Hm? You think you’re cool, right? Hm? Hm
When you kicked out people out of your house
I tell you this, one of three Americans die of cancer
You know? Asshole. You’re gonna be one of those

حروم زاده , میدونستی که یه لاشی هستی ؟
ها ؟ فکر کردی باحالی  ها ؟
آدما رو از خونه میندازی بیرون
پس بزار بهت بگم ، از هر 3 امریکایی یکی از سرطان میمیره
میدونی چیه عوضی ؟ تو هم یکی از اونا میشبی

I don’t have the courage
To kick your ass directly
Don’t have enough courage for that
I could, you know.

من جرات نداشتم
جراتش رو نداشتم که رودرو کونت رو بِزارم
اونقدر شجاع نبودم
البته میتونستم ، راستش رو بخوای

You know you’re gonna have another accident
You know I’m involved with black magic
Fuck you. Die. Bastard
You think you’re so cool, hm? Asshole

میدونستی قراره دوباره تصادف کنی ؟
میدونستی من جادو جنبل بلدم ؟
کس ننت , بمیر. عوضی
فکر کردی خیلی باحالی نه ؟ عوضی

And if I ever see your fucking face around
In Europe or Italy
Well I’ll, that time I’m gonna kick your ass
Fuck you. Fucking Americans, Yankee
You’re gonna die outta cancer, I promise

و اگه یه بار دیگه قیافه کیری تورو ببنیم ،
تو اروپا یا ایتالیا ، خودم میام درِت رو میزارم
کس ننت , امریکایی عوضی , یانکی
تو از سرطان میمیری , اینو مطمئا باش

 deep pain
No one does what you did to me
You wanna know something? Fuck you
I want your balls smashed, eat shit. Bastard

با درد و زجر
هیچکی مثل تو این کار رو با من نکرده
میخوای یه چیزی رو بدونی ؟
کس ننت
میخوام تخمات له شن , گه بخور عوضی.

Pezzo di merda, figlio di puttana
I hope somebody in your family dies soon
Crepa, pezzo di merda, e vai
A sucare cazzi su un aereo

حروم زاده , یه تیکه گه
امیدوارم همین روزا یکی از اعضایِ خانواده ات بمیره
بمیر حروم زاده , و تو هواپیما کیر بقیه رو ساک بزن !

mediafire1